Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Talk Talk

Το λεγόμενο post-rock ή μετα-ροκ που έχει γίνει αρκετά γνωστό τα τελευταία 10-15 χρόνια εξαιτίας πολλών και σημαντικών συγκροτημάτων όπως οι Godspeed You Black Emperor!, οι Mogwai, οι Sigur Ros κ.ά. υπήρχε πολλά χρόνια πριν εφευρεθεί ο μουσικός αυτός όρος. Ουσιαστικά ο πυρήνας του μουσικού αυτού ιδιώματος διαμορφώθηκε από τους Talk Talk και τους Durutti Column τη δεκαετία του '80. 
Οι δεύτεροι με επικεφαλής των Vini Reilly συνέθεσαν πειραματικά κομμάτια που είχαν ως βάση κιθαριστικές παραμορφώσεις και αντηχήσεις (ενδεικτικό του είδους), και σπανιότερη προσθήκη ντραμς, φωνητικών και πλήκτρων. Οι περιέργες και πρωτότυπες αυτές συνθέσεις δεν άργησαν να τους διαφοροποιήσουν από τα υπόλοιπα συγκροτήματα της εποχής (βλ. Joy Division, Section 25 κ.λπ.) ενώ έκαναν τους κριτικούς να μιλήσουν για τους δίσκους τους με τα καλύτερα λόγια, χαρακτηρίζοντάς τους ως εξαίρετα έργα Τέχνης. 
Οι Talk Talk έγιναν κυρίως γνωστοί για τα αξιόλογα synth pop και new wave τραγούδια τους στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '80 (στην αρχή δηλαδή της μουσικής τους πορείας) και στη χώρα μας για την εμφάνιση τους μεταξύ άλλων πολύ μεγάλων μουσικών ονομάτων και σχημάτων στο Rock In Athens Festival του 1985, μία μέρα μάλιστα μετά την επεισοδιακή συναυλία του Boy George και των Culture Club.


Ένα γεγονός όμως για το οποίο οι σημαντικοί και πολύ επιδραστικοί Talk Talk δεν είναι και τόσο γνωστοί είναι η στροφή τους στα μέσα της δεκαετίας του '80 με το άλμπουμ "The Colour Of Spring" (1985) σε πιο πειραματικές κατευθύνσεις, στροφή που εξελίχθηκε και επισφραγίστηκε με τους επόμενους δύο δίσκους τους "Spirit Of Eden" (1988) και "Laughing Stock" (1991). Αυτό το κράμα synth pop, free jazz, ambient, art rock, αφηρημένων, πειραματικών και φυσικών ήχων, και αντηχήσεων, είναι πραγματικά απολαυστικό και αποτελεί μία από τις λεγόμενες desert island's selections, τις ελάχιστες μουσικές επιλογές δηλαδή που θα ήθελα να έχω ή θα έπαιρνα μαζί μου σε ένα έρημο νησί.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Dreamer And The Full Moon

Το συγκρότημα των Dreamer And The Full Moon αξίζει να το ακούσουμε και να φρεσκάρουμε τις μουσικές μας μνήμες. Κυκλοφόρησαν στα μέσα των 80's το πολύ γνωστό τραγούδι "Sandrina" το οποίο έχει φιλοξενηθεί αρκετές φορές σε συλλογές ελληνικού ροκ, και άφησαν πίσω τους ένα μύθο αφού αρχικά δεν αποκάλυπταν τα πρόσωπά τους.
Ο ήχος τους ιδιότυπος, εγχώριος και αρκετά δεμένος συνδύαζε κλασικό ροκ, new wave, με αρκετές πινελιές από το λεγόμενο έντεχνο ελληνικό τραγούδι, λόγω του ακορντεόν που συνόδευε αριστοτεχνικά τα υπόλοιπα τρία ροκ όργανα (κιθάρα, μπάσο, ντραμς) και το σαξόφωνο.
Ρομαντισμός, μικρές φυγές από την πόλη, φιλίες και έρωτες με φόντο τη μετάβαση του αστικού τοπίου σε μια καινούρια εποχή, καλοκαίρια, συζητήσεις, μεζέδες και κρασί να συνοδεύουν τις αναζητήσεις μιας παρέας σε μια όμορφη αυλή στην Καλλιδρομίου, χιλιάδες χρώματα, τραγούδια φάλτσα και γέλια σε μια παραλία, σκέψεις και πράξεις δημιουργικές ως απλές και νεανικές κοινωνικές εκφράσεις, είναι μερικές μόνο απ'τις αναμνήσεις που ξυπνούν και αναγεννιούνται μέσα από τη μουσική τους. 


Σύνθεση : Banana Moon: vocals, Captain Hook: guitar, Tsifoutis: guitar, Pirate Sam: bass, Napoleon Vonapartis: saxophone, Animal: drums, Giannis Tomaras: keyboards.
Τα ψευδώνυμα αυτά οι Dreamer τα χρησιμοποιούσαν στις πολύ πρώιμες εμφανίσεις τους, φορώντας τις γνωστές κουκούλες.
Το L.P. του 1984 "Sandrina" περιλαμβάνει τα εξής κομμάτια:
1. Mosquito night
2. This night
3. What's the use
4. Για την αγάπη 
5. Sandrina
6. Johny
7. Memories
8. Show me a place. 

Το 1986 κυκλοφόρησε το δεύτερο L.P. "Never Give It Up" στο εξώφυλλο του οποίου οι Dreamer δε φορούσαν κουκούλες!
VOCALS: αρχικά ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΚΟΔΗΜΑΣ, αργότερα ο ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ
GUITAR / VOCALS: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
BASS: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ
GUITAR: ΝΙΚΟΣ ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ
PIANO / ACCORDEON: ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ
DRUMS: ΤΟΛΗΣ ΣΚΑΜΑΝΤΖΟΥΡΑΣ. 
To 1986 επίσης κυκλοφόρησαν τα singles "Anne Frank" με τη φωνή του Μάνου Ξυδούς και το πολύ γνωστό "Dreamin' in the night".
Τελευταία τους κυκλοφορία το maxi single του 1987 με τίτλο "Movin' On". 

 
 

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Ποιός έφτιαξε τα πρώτα τραγούδια;


Στο ερώτημα αυτό δύο σοβιετικοί κοινωνιολόγοι, ο Ίλιν και ο Σεγκάλ, απαντούν με τούτα τα ενδιαφέροντα: "Δεν το ξέρουμε. Ακριβώς όπως δεν ξέρουμε ποιος έκανε το πρώτο σπαθί, την πρώτη ρόδα, τον πρώτο αργαλειό. Δεν ήταν ένας άνθρωπος μα εκατοντάδες γενιές που δημιούργησαν τα εργαλεία, τις λέξεις, τα τραγούδια. Ο πρωτόγονος εκείνος τροβαδούρος όταν δεν συνέθετε τα τραγούδια που τραγουδούσε, επαναλάμβανε εκείνο που άκουγε. Καθώς το τραγούδι πήγαινε από τροβαδούρο σε τροβαδούρο, μεγάλωνε, άλλαζε. Όπως ένα ποτάμι γίνεται απ' όλα τα ποταμάκια που συναντά στο δρόμο του έτσι και τα ποιήματα έγιναν από τα τραγούδια, απ' αυτούς τους μικρούς στίχους".
Όταν δημιουργήθηκαν τα πρώτα τραγούδια για τους ήρωες, ο τραγουδιστής ήταν στενά δεμένος με τη φυλή του. Όπως όλα τα πράγματα, έτσι και το τραγούδι, ήταν ένα κοινό έργο, ήταν το συνθετικό έργο ολόκληρων γενεών. Κανένας τροβαδούρος δεν θεωρούσε τον εαυτό του συνθέτη ή ποιητή ή δημιουργό, ακόμη κι όταν ο ίδιος άλλαζε ή βελτίωνε το τραγούδι που του είχαν μάθει.
Λίγους αιώνες αργότερα, ο αρχαίος Έλληνας λυρικός Θέογνις ο Μεγαρεύς θα μας πει: "Έβαλα τη σφραγίδα μου σ' αυτούς τους στίχους. Είναι ο καρπός της τέχνης μου και κανένας δεν μπορεί να τον κλέψει ή να πει πως είναι δικός του". Aυτό σημαίνει δίχως άλλο ότι από τη στιγμή που η κοινωνία βγαίνει από το καθεστώς της πατριάς και περνάει στο δουλοκτητικό καθεστώς, με την ανάπτυξη της ανταλλακτικής οικονομίας, το δημοτικό τραγούδι ατονεί και εμφανίζεται η προσωποκεντρική δημιουργία...


Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Wax Poetics

Σε κεντρικά βιβλιοπωλεία πιθανότατα θα βρείτε τεύχη του αμερικάνικου περιοδικού Wax Poetics. Βρήκα κατά τύχη το τεύχος Νο.34 με αφιέρωμα στον John Coltrane, στον παραγωγό και ιδιοκτήτη της μοναδικής για τον τζαζ ήχο των 70's δισκογραφικής εταιρίας CTI Records, και αρκετά ακόμα θέματα, συνεντεύξεις και δισκοκριτικές. Το περιοδικό είναι μικρό σε μέγεθος, καλοτυπωμένο, με απλή, ζωντανή και ευχάριστη γλώσσα που δεν κουράζει. Είναι επικεντρωμένο στη λεγόμενη μαύρη μουσική (blues, jazz, 70's disco, funk, rythm 'n' blues, soul κ.λπ.) και αξίζει να το αναζητήσετε και να κατεβάσετε από την ιστοσελίδα του, www.waxpoetics.com, τις μουσικές επιλογές των συντακτών για κάθε τεύχος.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Gino Soccio

Ακολουθούν τρία ενδιαφέροντα και ευχάριστα τραγούδια της περιόδου 1979-1982. Δημιουργός τους είναι ένας ιταλικής καταγωγής καναδός μουσικός, παραγωγός, τραγουδιστής και συνθέτης, ο Gino Soccio. Συγκλονιστικό, ρυθμικότατο μπάσο, ντίσκο πλήκτρα και ατμόσφαιρα, και τζαζ πνευστά συνθέτουν κάποια από τα ψιλά γράμματα των eighties που αξίζει να θυμηθούμε... 

"Dancer" (1979) 
"Try It Out" (1981) 
  "It's Alright" (1982) 


Δισκογραφία (Albums):
Outline (Celebration, 1979) 
S-Beat (Warner Bros./RFC, 1980) 
Closer (Atlantic/WEA Musik, 1981)
Face To Face (Atlantic, 1982). 

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Ελληνικό προοδευτικό ροκ 80's

Σχεδόν όλα τα πράγματα στη χώρα μας έρχονται με καθυστέρηση. Η μουσική δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Το ροκ του δεύτερου μισού των sixties ακούστηκε τη δεκαετία του '70 και στη δίνη του μεταπολιτευτικού τραγουδιού μάλλον έμεινε στην άκρη. Αντίστοιχα το προοδευτικό ροκ των seventies ακούστηκε και παίχτηκε κυρίως τη δεκαετία του '80.
Αρκετά συγκροτήματα, άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι, προσπάθησαν να προσεγγίσουν τον ήχο γνωστών progressive συγκροτημάτων όπως οι Camel, Eloy, Pink Floyd, Genesis, Yes, Emerson, Lake & Palmer κ.ά. Ενδιαφέροντες δίσκοι κυκλοφόρησαν εκείνη την περίοδο, αν και οι περισσότεροι δεν έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί.
Συνοπτικά η μουσική κίνηση της περιόδου...
Οι PLJ Band (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Αντώνης Μιτζέλος κ.ά.) κυκλοφορούν το EP "Gaspar" (1980) και τον πρωτοποριακό, θρησκευτικού περιεχομένου δίσκο "Armageddon" (1982). Ο δίσκος περνά σχεδόν απαρατήρητος την εποχή του. Το 1983 κυκλοφορούν τη δεύτερη δουλειά τους με τίτλο "Τερμίτες" και ελληνικό στίχο, και μετά από λίγο καιρό αλλάζουν το όνομα τους (σε Τερμίτες) και το μουσικό τους ύφος.
Οι αρτ-ρόκερς Apocalypsis του Βασίλη Δερτιλή (μετέπειτα Bang μαζί με Θάνο Καλλίρη κ.ά.!) ηχογραφούν δύο υπέροχα άλμπουμ πλούσια σε τεχνική και συναίσθημα (S/T - 1980 & NO - 1981).
Οι τεχνοκρατικοί Pete & Royce ηχογράφησαν δύο εξαιρετικές δουλειές σε τετρακάναλο στούντιο (Suffering Of Tomorrow - 1980 & Days Of Destruction - 1981), που περιέχουν ήπιες μακροσκελείς συνθέσεις με αρκετές εξάρσεις και θυμίζουν Genesis, Caravan και Focus.
Οι Schmetterling με το EP "Low Down!" (1981) και το LP "Feeling Funny" (1986) παρουσιάζουν μια πιο επική χροιά. Σημαντική στιγμή τους το λάιβ με τους Λήτης & Ιζόλδη και Sharp Ties το 1981 στο Cine Αελλώ στην Τρίπολη.
Ενδιαφέρουσες δουλειές επίσης κυκλοφόρησαν οι Plasis (Faces Of Love - 1982) και οι Opera με το "King Of The Night" (CVR, 1983) με τον ιδιαίτερο οπερικό και ηλεκτρονικό ήχο τους (σ'ένα τραγούδι ραπάρουν κιόλας!), μέλη των οποίων ήταν ο γνωστός Στέφανος Κορκολής και ο Άρης Χριστοφέλης.
Από τις δισκογραφικές δουλειές της εποχής ξεχωρίζω το "Armageddon" των PLJ Band ως ένα από τα ενδεικτικότερα της μουσικής αυτής σκηνής, και σίγουρα το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ "ΝΟ" των Apocalypsis, με τις δεμένες συνθέσεις του Βασίλη Δερτιλή και τη μοναδική ερμηνεία του Κίμωνα Βασιλόπουλου που είχε αντικαταστήσει τον Γιάννη Παλαμίδα! 





PLJ Band - "Armageddon" 
Apocalypsis - "No Trust"
Opera - "Devil's Rap" 

T.V.C.

Στον αντίποδα της εκπληκτικής ανεξάρτητης δισκογραφικής των 80's "Creep Records" (θα αναφερθώ αναλυτικά σε άλλη ανάρτηση) του ντράμερ Μπάμπη Δαλίδη, συναντάμε εξίσου σημαντικά νεοκυματικά συγκροτήματα με λίγες συνήθως δισκογραφικές απόπειρες και αρκετά λάιβ. Ένα από αυτά ήταν οι T.V.C. 
Οι T.V.C. ήταν από τα λίγα ελληνικά συγκροτήματα που δοκίμασαν την τύχη τους και στο εξωτερικό. Το 1983, μετά την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, ταξίδεψαν στο Τορόντο του Καναδά με σχέδια και όνειρα για μια παγκόσμια καριέρα. Δυστυχώς τα όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν. Έπειτα από μερικούς μήνες και κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, το γκρουπ γύρισε στην Ελλάδα και μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε. Στη σύνθεση του συγκροτήματος συναντάμε τους Αντρέα Κουμπαρούλη (τραγούδι, κιθάρα), Φάνη Φωτόπουλο (lead κιθάρα), Πάνο Συμεωνίδη (μπάσο), Νίκο Λουίζο (πλήκτρα) και Δημήτρη Δημητράκα (τύμπανα).
Κι ενώ στο εξωτερικό είχε ξεσπάσει η καταιγίδα του post punk - new wave, στην Ελλάδα που ως γνωστόν είμαστε πάντα μία ή και αρκετές φάσεις πίσω, ο "πόλεμος" κλασικών και νεοκυματικών ρόκερς καλά κρατούσε. Και όπως μάλλον καταλάβατε, αν είχα ζήσει εκείνη την περίοδο θα ήμουν με το δεύτερο "στρατόπεδο"...


"Make me up" (1983)
"Neutron Killer" (1982)  
"With you" (1982)  

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Ριφιφί

Οι Ριφιφί σχηματίστηκαν το 1988 από τους Λεωνίδα Παφιλιάρη, Νίκο Κατσιπόδη και Δημήτρη Δημητράκα (Panx Romana, T.V.C., Schmetterling κ.ά.). Μέσα σε μια πορεία 12 ετών οι αλλαγές στη σύνθεση και τα φωνητικά ήταν συχνές. Ο βασικός κορμός του συγκροτήματος ήταν οι Νίκος Κατσιπόδης, Δημήτρης Δημητράκας και Μάνος Βαφειάδης, και σ'αυτόν συμμετείχαν περιοδικά αρκετοί καλλιτέχνες. Μετά το 1996, που ουσιαστικά διαλύθηκαν, κυκλοφόρησαν μια συλλογή με τα πιο γνωστά τραγούδια τους (1999), καθώς και έναν καινούριο δίσκο το 2000, με τίτλο "Όλα Αλλάζουν", στον οποίο παίζουν οι Νίκος Κατσιπόδης και Δημήτρης Δημητράκας από το βασικό σχήμα. Ο ήχος τους δυναμικός και ευαίσθητος, αποτυπώνει τη μαγική και ήδη μυθική δεκαετία του '90... 


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Ευρώπη, ανεργία και κοινωνική πολιτική

Μεταφέρω από μία παλιά μπροσούρα "Η συζήτηση για την ΕΟΚ στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αυγής – Θούριου" (ΚΚΕ Εσωτερικού, Σεπτέμβριος 1983) ένα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο απόσπασμα σχετικά με την Ευρώπη, την ανεργία των νέων και την κοινωνική πολιτική. Οι αναγωγές και τα συμπεράσματα δικά σας... 


"Στην Ελλάδα ακόμα υπάρχει η παραδοσιακή δομή της οικογένειας μέσα στην οποία οι νέοι, κι όταν ακόμη πάψουν να είναι παιδιά, μπορούν να βρουν ένα πιάτο φαγητό, στέγη κι ένα κλίμα ασφάλειας ώστε να μπορούν να επιβιώσουν μέχρι μεγάλη ηλικία. Στις χώρες της Ευρώπης όμως διαφαίνεται μια γενική αποσάρθρωση των κοινωνικών δομών, μια κατάσταση που θυμίζει την Ευρώπη του '30-'40 μετά την κρίση του '29 που οδήγησε σε φασισμούς και πολέμους.
Το κοινωνικό πρόβλημα που υπάρχει είναι η απουσία κοινωνικής ενσωμάτωσης των νέων, μέσα από την εξασφάλιση και την ένταξη σ' ένα πόστο στην παραγωγή. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει ένας άνθρωπος στα 25 χρόνια του να μην έχει δημιουργήσει το αντικειμενικό πλαίσιο, να μην του έχουν εξασφαλίσει η κοινωνία και η οικονομία το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα διαμορφώσει την ταξική του συνείδηση και την πολιτική του ένταξη;
Ταυτόχρονα, νομίζω, αλλοιώνονται οι παραδοσιακές αξίες της εργασίας, πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν οι βιομηχανικές κοινωνίες αλλά και τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς. Γιατί βεβαίως τα κόμματα αυτά απευθυνόντουσαν στην εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, σ' αυτούς δηλαδή που ενστερνίζονταν τις αξίες της εργασίας ως κοινωνικής κατηγορίας. Σήμερα αυτά τα πράγματα μέσα στο κλίμα της στασιμότητας, της κρίσης και της ανεργίας, αλλάζουν, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μεγάλα προβλήματα στα κόμματα της Αριστεράς, και στο λαϊκό και εργατικό κίνημα. Πιστεύω πως υπάρχει κίνδυνος ρήξης στην εργατική τάξη ανάμεσα σ' αυτούς που έχουν κάποια θέση στην παραγωγή και γαντζώνονται απ' αυτή, και σ' αυτούς που είναι απ' έξω και περιμένουν..." 

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο



Οι Στέρεο Νόβα (Κωνσταντίνος Βήτα, Μιχάλης Δέλτα και Αντώνης Πι) εξέφρασαν με τον καλύτερο τρόπο την αλλαγή και την ποίηση της δεκαετίας του '90. Συνθέτοντας τους απόηχους της ηλεκτρονικής (trip-hop, ambient) και χορευτικής (techno, pop) μουσικής έγιναν γνωστοί στο ευρύτερο κοινό. Εναλλακτικοί, πειραματικοί, ρομαντικοί, σκεπτόμενοι, με ατμόσφαιρα και οσμές δυτικών προαστίων οι σΝ είναι από τους λίγους που έπαιξαν τολμηρή ηλεκτρονική μουσική μετά τη Λένα Πλάτωνος. 
Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος (1997), τα τρία μέλη συνέχισαν ξεχωριστά το δρόμο τους στη μουσική, εκφράζοντας περισσότερο τις προσωπικές καλλιτεχνικές εμμονές και ανησυχίες τους. Αρκετά ενδιαφέρον είναι το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Οξύ στο οποίο ο ιδρυτής των σΝ Κωνσταντίνος Βήτα συγκέντρωσε στίχους, ανέκδοτα σχέδια, ποιήματα και εικόνες, κυρίως μέσα από τη διαδρομή του στο ιστορικό πλέον και πολύ επιδραστικό μουσικό σχήμα. 



Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Αυτή η νύχτα μένει



Αναδρομές στο κινηματογραφικό παρελθόν... Λόγω ημέρας σκέφτηκα να ανεβάσω μία ανάρτηση για μια ερωτική ταινία-περιπέτεια.
Η ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ολοκληρώθηκε πριν από δώδεκα χρόνια, είναι ενδεικτική όμως της δεκαετίας που προηγήθηκε. Ο Ανδρέας και η Στέλλα είναι δυο ερωτευμένοι νέοι στην Αθήνα του τέλους της χιλιετίας. Η Στέλλα επιθυμεί να κάνει καριέρα τραγουδίστριας. Η επιθυμία αυτή την οδηγεί στα νυχτερινά μαγαζιά της επαρχίας και στον χωρισμό της με τον Ανδρέα, που μένει πίσω στην καθημερινότητά του και το συνοικιακό μαγαζάκι που διατηρεί. Ο ονειροπόλος και ερωτευμένος ήρωας της ταινίας σύντομα μετανιώνει για το χωρισμό τους και γυρίζει, μαζί με έναν τυχοδιώκτη μποξέρ που βρίσκει κατά τύχη στην πορεία του, όλα τα σκυλάδικα της Βόρειας Ελλάδας για να βρει την αγαπημένη του.
Η ταινία είναι ένα οδοιπορικό σε μια άλλη Ελλάδα, στη νυχτερινή διασκέδαση της εποχής, μία αποτύπωση χαρακτήρων, καταστάσεων και συναισθημάτων που μετά τα χρόνια που ακολούθησαν φαντάζει πολύ μακρινή...


Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

The Chauffeur

Τραγούδι και φουτουριστικής, νεορομαντικής αισθητικής βίντεο κλιπ, υπέροχα και τα δύο, συμπυκνώνουν όλη την ιδέα και αισθητική των eighties...